Ik telde ze. Veertien paar. Allemaal op een hak die ooit hoorde bij ‘netjes’, ‘zakelijk’ of ‘voor een feestje’. Allemaal in de afgelopen jaren steeds zeldzamer aangetrokken. Allemaal nog steeds in mijn kast, want — tja, ooit komen ze toch weer aan de beurt?

Tot een vriendin (52, advocaat) bij een kledingruil zei: "ik heb in twee jaar geen hak meer aangetrokken, en eerlijk gezegd merk ik dat niemand het opmerkt." Ik keek naar haar voeten — een paar lage, ogenschijnlijk eenvoudige slippers. Niets gewoons in haar voorkomen. Niemand die haar er minder ‘af’ om vond.

De week daarna deed ik wat ik twee jaar had uitgesteld. Dertien van de veertien paar gingen naar een tweedehands winkel. Eén paar (een zacht-leren middelhoge laars die ik echt nog draag) mocht blijven. Drie maanden later is mijn kast lichter, mijn keuze ‘s ochtends sneller, en — dit is het echte verschil — eind van de dag voelen mijn voeten als ‘s ochtends.

Ik ben niet de enige

Toen ik het opmerkte, begon ik om me heen te kijken. Mijn buurvrouw (49) vertelde dat ze haar laatste paar hakken zes maanden geleden had weggedaan. Mijn schoonzus (54) zei dat ze ze al jaren niet meer durft te dragen sinds ze een keer twee dagen niet kon lopen na een bruiloft. Mijn moeder (71) lachte en zei: "ik snap niet waarom jullie ze ooit nog droegen."

Op Instagram zie ik het overal. Bij de redactie hier hadden alle vier de dames vorige week platte schoenen aan. Vorig jaar nog was er altijd iemand met hak.

Het is geen radicaal feministisch statement, geen lifestyle-revolutie. Het is rustiger dan dat. Het is gewoon: vrouwen die ergens tussen 45 en 60 zijn, en die ontdekken dat een hak nooit zo belangrijk was als ze dachten, en dat comfort nooit zo lelijk hoeft te zijn als ze vreesden.

Wat ik dacht dat ik zou verliezen

Eerlijk: ik vreesde dat ik er ‘af’ uit zou zien. Korter, ronder, slordiger. Dat ik er minder ‘zakelijk’ uit zou zien bij een vergadering. Dat ik er minder ‘mooi’ uit zou zien op een verjaardag.

Wat er gebeurde: niets. Niemand vroeg waarom ik geen hakken meer droeg. Niemand zei dat ik er minder verzorgd uitzag. Wel: collega’s die complimenten gaven over mijn houding (ik liep ineens rechter — een lage schoen helpt je rug op een manier die ik altijd had onderschat).

De spiegel zegt niet hetzelfde. Ja, ik ben 1,5 centimeter korter. Ja, mijn benen lijken iets minder lang in een rok. En? Niemand kijkt zo. Echt niemand.

"Niemand vroeg waarom ik geen hakken meer droeg. Niemand zei dat ik er minder verzorgd uitzag."

Wat ik wel heb gewonnen

Drie maanden later kan ik dit zeggen, en ik ben er zelf verbaasd over: mijn ondergrenzen voor ‘hoeveel uur kan ik op pad zijn’ zijn weg. Een dag winkelen in Den Bosch met mijn dochter, een lange wandeling met visite, een verjaardag van vier uur waar je staat — ik raak geen moment uit-gemoedigd door mijn schoenen.

Dat klinkt klein. Het is niet klein. Het is het verschil tussen ‘ik kijk uit naar deze dag’ en ‘ik kijk uit naar deze dag, maar ik weet dat ik om vier uur weg wil’. Mijn agenda is in drie maanden voller geworden, simpelweg omdat ik niet meer onbewust dingen afzeg of inkort.

De schoen die het verschil maakte

Hier is de eerlijke disclosure: niet elke platte schoen is een goede platte schoen. Een platte ballerina kan na drie uur even pijnlijk zijn als een hak. Een Birkenstock voelt na een dag stadwandelen alsof hij in je vel snijdt. Een goedkope slipper zakt na twee weken in.

De schoen die voor mij dit hele experiment gedragen heeft — letterlijk — is HappyFlops. Ik weet, een slipper waar half Nederland het over heeft. Ik was ook sceptisch. Toen kreeg ik er een paar (eerlijkheid: opgestuurd door de redactie, ja). Ik droeg ze één week, twee weken, drie weken, en het was steeds hetzelfde: comfort dat niet afzwakte.

Drie dingen die voor mij het verschil maakten. Eén: de voetboog-ondersteuning, die ik bij geen enkele platte schoen daarvoor had gevoeld. Twee: de brede band, die mijn voet vasthoudt zonder te knellen. Drie: hoe ze eruit zien — ze zijn rustig, niet luidruchtig, en ik kan ze dragen onder een jurk net zo goed als onder een spijkerbroek.

Wat andere vrouwen erover zeggen

Tijdens het schrijven van dit stuk belde ik een paar vrouwen die dezelfde stap hebben gezet. De rode draad is opvallend.

Marian, 56, oud-leerkracht: "Ik droeg veertig jaar elke werkdag een hak. Toen ik met pensioen ging, dacht ik: even kijken. Ik heb in twee jaar geen hak meer aangetrokken, en mijn rug is van zijn klachten af. Geen pillen meer, geen fysio meer. Alleen andere schoenen."

Pamela, 48, hr-manager: "Ik had het idee dat ‘professioneel’ en ‘hak’ samenhoorden. Tot ik tijdens corona maandenlang in huissloffen werkte, en niet minder professioneel bleek. Toen we terug naar kantoor moesten, koos ik bewust een nette platte schoen. Niemand merkte het. Mijn voeten wel."

Astrid, 62, kunstgalerie-eigenaresse: "Ik sta de hele dag. De hakken die ik tot mijn 55e droeg waren niet schoenen, dat waren straffen. Ik snap nu pas hoeveel energie ze me hebben gekost. Vraag me niet waarom ik er zo lang mee ben doorgegaan."

Een culturele verschuiving

Dit is bredere dan ons clubje. Bij Bottega Veneta, Loewe en The Row — drie merken die de stijl van de bovenlaag dicteren — zijn flats in twee seizoenen tijd de hoofdrol gaan spelen. De Mary Jane is terug, de loafer staat overal, en een platte sandaal of slipper bij een mooie jurk wordt nu als bewuste smaak gezien, niet als compromis.

De cijfers ondersteunen het. Volgens een Britse retail-rapport van begin 2026 zijn verkopen van hakken boven de 6 cm met 28% gedaald in twee jaar, terwijl ‘comfort sandals’ en ‘designer flats’ met respectievelijk 41% en 35% zijn gestegen. Wat ooit een persoonlijke keuze was, is nu een generatieverschuiving.

Wat ik daarvoor in de plaats heb

Eerlijk over wat er nu in mijn kast staat: zes paar schoenen. Eén paar witte sneakers (voor wandelingen). Eén paar witte ballerina’s (voor diners). Eén paar zwarte loafers (voor werk). Eén paar bruine instappers (voor het tussenseizoen). Eén middelhoge laars (de overlevende). En HappyFlops in twee kleuren — eentje voor dagelijks, eentje voor nettere gelegenheden.

Drie maanden geleden had ik veertien paar hakken en daar bovenop nog ongeveer hetzelfde aantal platte schoenen. Nu zes paar in totaal. Mijn keuze ‘s ochtends duurt minder dan een minuut. En ik ben mooier aangekleed dan ooit — niet vóór mezelf, maar dat is ook het hele punt: vrouwen die deze stap hebben gezet, zijn niet minder verzorgd geworden. Ze zijn rustiger geworden.

Tot slot

Ik schrijf dit niet om iemand iets aan te raden. Wie hakken draagt en zich er goed bij voelt — perfect. Wie nooit hakken heeft gedragen — je weet al wat ik nu pas door heb. Wie ergens in het midden zit, twijfelt, denkt ‘misschien een keer kijken’: ja. Misschien een keer kijken.

Begin met de twee paar die je het minst aantrekt. Stop ze in een tas. Bekijk over een maand of je ze hebt gemist. Negen van de tien keer niet. En dan weet je het.

En als je nog geen comfortabele platte schoen hebt die je een hele dag aankunt, zonder gedoe: HappyFlops is hoe ik begonnen ben. Niet omdat het de enige goede keuze is, maar omdat het de minst risicovolle is — er is dertig dagen omruilrecht, dus je probeert ze, en als ze niet werken, gaan ze terug.