Voor wie het niet weet: Porto is mooi. Porto is ook letterlijk omhoog. Vanaf de oevers van de Douro tot aan de Clérigos-toren stijgt de stad ruim 80 meter — en alles daartussen is kassei. Kassei met regenwater, kassei met olie van de scooters, kassei die je sandaal binnen drie uur verraadt.

Ik had één opdracht: vier dagen, één paar slippers, geen reserve. Niet omdat het moest, maar omdat ik wilde weten wat er gebeurt als een slipper écht moet leveren. Mijn stappenteller stopte op gemiddeld 15.412 stappen per dag. Dat is voor mij een halve marathon aan voetenwerk, vier dagen op rij.

Wat ik koos, en waarom: HappyFlops. Niet omdat het de meest voor de hand liggende keuze was — ik dacht zelf eerlijk gezegd dat ze in een stad als Porto niet zouden volstaan. Te open, te luchtig, te ‘zomerterras’. Ik nam ze toch mee als experiment.

Dag 1: aankomst en het Ribeira-experiment

De eerste middag is altijd een test. Je vliegt aan, je laat je tas vallen in het hotel, je gaat lopen. Ribeira ligt op het laagste punt; alles daarna gaat omhoog. Drie uur door de oude stad, met een tussenstop bij Livraria Lello (wachttijd: 45 minuten staan).

Wat ik verwachtte: de eerste blaar op de hiel rond uur twee. Wat er gebeurde: niets. Geen schuren, geen drukpunten. Bij de Sé-kathedraal merkte ik voor het eerst dat de zool zich aan de kassei aanpast in plaats van eroverheen te knikken. Dat klinkt klein, maar het verschil met de leren ballerina’s die ik hier vorig jaar droeg is enorm.

Dag 2: een stortbui in Foz

Porto is een Atlantische stad, en die laat zich elk seizoen merken. Op dag twee viel om 14.00 uur een muur van regen. Ik liep op dat moment langs de Boavista — geen overkapping, geen taxi, geen schuilplek. Tegen de tijd dat ik bij de tram zat, waren mijn slippers doorweekt.

De échte test kwam de volgende ochtend. Veel slippers die nat worden, drogen krom. Het schuim valt in, het leer trekt, de pasvorm is een ander dan voor de regenbui. Niet hier. Het EVA-voetbed van HappyFlops droogt in een nacht, en de pasvorm bleef identiek. Dat is voor mij het verschil tussen ‘reisslipper’ en ‘vakantieslipper’.

Dag 3: 18.643 stappen, en de wijnkelders

Vila Nova de Gaia, aan de overkant van de rivier, is waar de portwijnkelders liggen. Drie kelders bezocht, een uur per stuk staan, dan terug omhoog naar Porto via de Dom Luís-brug. Mijn telefoon gaf 18.643 stappen aan dat ze ik thuiskwam. Mijn voeten? Verbaasd.

Wat me opviel: de meeste slippers vragen op uur zes om een pauze. Een drukpunt op de wreef, een hiel die warm wordt, een teen die begint te schuren. Die signalen kwamen gewoon niet. Op uur acht stond ik bij Praça da Ribeira nog een glas vinho verde te drinken, en de gedachte ‘ik moet nu echt zitten’ — die kwam niet.

"Op uur acht stond ik nog een glas vinho verde te drinken, en de gedachte ‘ik moet nu echt zitten’ — die kwam niet."

Dag 4: de heuvel naar Vitória

De wijk Vitória is het soort plek waar je dacht aan een korte wandeling, en je staat een uur later op de tram terug naar het hotel. Heuvel op, heuvel af, met af en toe trappen die meer een ladder zijn dan een trap. Het is de wijk die mijn vorige slipper-keuzes liet zien voor wat ze waren: prachtig op de productfoto, ondraagbaar in de stad.

Op dag vier was er één moment dat me precies vertelde wat ik wilde weten. Onderaan de heuvel, na een lange dag, kreeg ik geen aandrang om snel naar het hotel te lopen. Geen pijn die fluisterde ‘trek ze nu uit’. Wie ooit met de verkeerde slippers op stedentrip is geweest, kent dat moment maar al te goed. Hier kwam het niet.

De drie dingen die mij overtuigden

Eén: de brede band. Op de productfoto’s ziet hij er vrijwel breed-genoeg uit. In het echt is dat het verschil tussen een slipper die je voet vasthoudt en eentje die elke twintig minuten verschuift. In Porto, op kassei, is dat geen klein verschil.

Twee: de voetboogondersteuning. Ik liep eerder met ‘platte’ comfortabele slippers die op dag twee in mijn enkels gingen zitten. Een echte voetboogondersteuning verandert niet alleen hoe een slipper aanvoelt — het verandert hoe je been de dag overleeft.

Drie: grip op nat. Ik heb hier al over geschreven, maar het kan niet vaak genoeg: een slipper die op natte kassei grip houdt, is een slipper die je hele houding rustig maakt. Je glijdt niet aan, je gaat niet stiekem op je hielen leunen. Je loopt gewoon.

Wat ik niet had verwacht

Eerlijk: ik nam ze mee als experiment, en ik was klaar om in een review te schrijven dat ze in de stad geen stand zouden houden. Dat artikel hoefde ik niet te schrijven. Wat ik wel schrijf: voor wie een stedentrip plant in een stad met heuvels, kassei en lange dagen — Sevilla, Lissabon, Porto, Genua, Valencia — dit is de slipper die ik vanaf nu in mijn koffer leg.

Eén paar. Voor alles. En aan het einde van de dag voelen je voeten alsof je net van het terras komt.

Klaar om te kiezen?

Mijn collega Sanne droeg ze tijdens een week in Florence en kwam met dezelfde conclusie. We hebben er bij de redactie inmiddels drie pairs liggen — niet omdat we ze moeten testen, maar omdat we ze willen dragen.

Op dit moment loopt er een actie waar de derde paar gratis is, en met dertig dagen omruilrecht is het experiment in essentie risicovrij. Een week in eigen huis is meer dan genoeg om te weten of dit jouw paar wordt.